تبلیغات تبلیغات
خانه » مطالب دندانپزشکی » عوارض های مکیدن انگشت برای بچها

عوارض های مکیدن انگشت برای بچها

5

مکیدن انگشت در خیلی از کودکان دیده می شود . مکیدن انگشت دارای عوارض بعدی خودش می باشد.مکیدن انگشت می‌تواند منجر به ایجاد برخی تغییرات دندانی و فکی شود.به دلیل شیوع بالای عادت مکیدن، قصد داریم در این نوشتار به برخی سوالات رایج در مورد تاثیر این عادت بر سلامت دهان و دندان کودک و نیز روش‌های درمان آن پاسخ دهیم.

عوارض های مکیدن انگشت برای بچها

رفتار مکیدن در سنین نوزادی پدیده‌ای طبیعی است که هم برخاسته از نیازهای فیزیولوژیک نوزاد برای تغذیه است. در مورد اینکه چرا بعد از سن نوزادی این رفتار در برخی کودکان ادامه می‌یابد، نظریه‌های مختلفی وجود دارند.

نظریه روانکاوی، ادامه یافتن این عادت بصورت مکیدن غیرتغذیه‌ای (پستانک یا انگشت) را ناشی از یک مشکل روانی در عدم توانایی کنترل اضطراب توسط کودک می‌داند. در حالی که نظریه یادگیری، آن را یک عادت آموخته شده می‌داند که لزوما بیانگر یک مشکل روانی نیست، اما معتقد است ادامه یافتن آن در برخی کودکان بعد از سن شش سالگی می‌تواند نشانه یک مشکل روانی باشد.

عوارض مکیدن انگشت بر سلامت دهان و دندان کودک چیست؟
میزان تغییرات ایجاد شده می‌تواند بسته به طول مدت، شدت، میزان تکرر عادت در شبانه روز و نیز حالتی که انگشت در دهان قرار می‌گیرد، متفاوت باشد. مهم‌ترین تغییراتی که در اثر مکیدن انگشت ایجاد می‌شود عبارتند از:

• اپن بایت قدامی (فقدان هم پوشانی عمودی دندان‌های جلو): به این معناست که وقتی کودک دندان‌هایش را روی هم جفت می‌کند، دندان‌های جلو به هم نمی‌رسند. در نتیجه کودک مثلا در گاززدن سیب یا ساندویچ مشکل خواهدداشت.

• افزایش اورجت دندانی و پروتروژن دندان‌های قدامی بالا: افزایش فاصله افقی دندان‌های جلوی فک بالا نسبت به دندان‌های جلوی فک پایین و ایجاد شیب بیش از حد دندان‌های جلوی فک بالا به بیرون.

• کراس بایت خلفی: تنگ شدن قوس دندانی فک بالا و جفت شدن نادرست دندان‌های آسیای بالا و پایین.

این تغییرات در مجموعه منجر به کاهش کارایی دندان‌ها در جویدن غذا، نازیبا شدن دندان‌ها و چهره کودک و نیز برخی بیماری‌ها و مشکلات مفصل فکی در بلندمدت می‌شود.

برای درمان عادت مکیدن انگشت چه باید کرد؟
قبل از هر اقدامی، کودک و والدینش باید بخواهند که درمان صورت گیرد وگرنه هرگونه تلاشی بی‌فایده است. برخی کودکان با ورود به مهدکودک یا پیش دبستانی به دلیل فشار دوستان، عادت را کنار می‌گذارند. قبل از تلاش برای ترک عادت، تنش‌های روحی کودک باید توسط دندانپزشک معالج ارزیابی گردد. بهتر است درمان بچه‌هایی که اخیرا تغییرات مهمی در زندگیشان داشته‌اند، مثلا به شهر یا کشور جدیدی مهاجرت کرده‌اند، مدرسه‌شان را تغییر داده‌اند، یا والدینشان از هم جدا شده‌اند، به تعویق بیفتد.

به طور کلی چهار روش برای توقف عادت داریم:

۱- مشاوره با بیمار
شامل صحبت کردن با کودک در مورد عواقب ادامه دادن عادت مکیدن و به ویژه تاثیر آن برای نازیباشدن دندان‌ها و چهره اوست. برای درک بهتر کودک، می‌توان عکسی از اثر نامطلوب عادت مکیدن انگشت بر دندان‌ها و فک را تهیه کرد و به کودک نشان داد. دیده شده که تاثیر روش مشاوره، بر روی کودکان بزرگ‌تر و آنهایی که فشار جامعه را برای ترک عادت احساس می‌کنند، بیشتر است.

حتما بخوانید :  کامپوزیت‌ برای پوسیدگی زیاد دندان ممنوع

۲- یادآوری کردن
برای کودکانی مناسب است که خودشان مایل به توقف عادت هستند. ولی به مقداری کمک نیاز دارند. در این روش باید ابتدا هدف درمان را خوب برای کودک توضیح داد. سپس از برخی بانداژهای چسبنده ضدآب، دستکش‌های یک انگشتی یا جوراب، بویژه در طول ساعات خواب بر روی انگشت یا دست کودک استفاده کرد. همچنین برخی محلول‌های تلخ (شبیه لاک ناخن) برای این منظور در داروخانه‌ها وجود دارند که می‌توان براساس نیاز در طول روز یا قبل خواب بر روی ناخن انگشت کودک به کار برد. نکته مهم این است که کودک باید درک کند هدف همه این روش‌ها، یادآوری این موضوع به کودک است که انگشتش را در دهانش قرار ندهد. در صورتی که کودک احساس کند این روش‌ها جنبه تنبیهی دارند، کارایی لازم را نخواهدداشت.

۳- سیستم پاداش
در این روش قراردادی بین کودک و یا والدین یا کودک و دندانپزشک بسته می‌شود. در این قرارداد به سادگی بیان می‌شود که کودک برای مدت خاصی، عادت را ترک می‌کند و در مقابل جایزه‌ای دریافت خواهدکرد. به عنوان مثال می‌توان جدولی ماهانه تنظیم کرد و بر روی کمد اتاق خواب کودک نصب کرد و به ازای هر روز که کودک عادت را ترک کرد، یک ستاره در محل مربوطه بر روی جدول چسبانید و به ازای هر پنج ستاره، یک جایزه ویژه برای وی درنظر گرفت و همزمان با این کار، کودک را بصورت کلامی هم تشویق کرد. روش پاداش در صورتی که با درمان یادآوری تلفیق شود، تاثیر مفید بیشتری دارد.

۴- پلاک‌های عادت شکن
در صورتی که عادت، پس از کاربرد درمان‌های یادآوری و پاداش، همچنان ترک نشده ولی کودک واقعا مایل به ترک آن است، می‌توان از این درمان استفاده کرد. در این روش وسیله‌ای ثابت در دهان کودک قرار می‌گیرد که هم بطور فیزیکی مانع انجام عادت شده و لذت مکیدن را از بین می‌برد و هم به عنوان یک یادآور عمل می‌کند. جهت ترک کامل عادت، معمولا این وسایل باید حداقل به مدت شش ماه استفاده شوند.

عوارض ناشی از مکیدن انگشت در کودک
توصیه شده برای پیشگیری از عوارض ناشی از مکیدن، بعد از سن دوسالگی، از انجام عادت توسط کودک ممانعت به عمل آید. از آنجا که روش‌های درمانی ذکر شده برای کودکان بالای چهارسال مناسب‌تر است، پیشنهادشده برای کودکان ۴-۳ ساله‌ای که عادت مکیدن انگشت دارند، پستانک جایگزین شود؛ چرا که مکیدن پستانک در مقایسه با انگشت، هم عوارض کمتری دارد و هم ترک آن راحت‌تر است.

منبع مطلب عوارض های مکیدن انگشت برای بچها

سایت ایران

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *