تبلیغات تبلیغات
خانه » مطالب دندانپزشکی » صدا دادن فک دهان و صورت

صدا دادن فک دهان و صورت

http://www.borjdental.ir/wp-content/uploads/2015/06/297545_300.png

صدا دادن فک دهان و صورت

استخوان فک و مفصل آن، در هنگام غذا خوردن و جویدن به دلائل مختلف ممکن است صدا کند. معمولاً، وجود صدا در فک شما به خاطر عدم استقرار نا مناسب مفاصلی است که فک پایین شما را به جمجمه اتصال می­دهد و معمولاً به عنوان فک تحتانی شناخته می­شود.

علت ها و دلایل

یک فک تحتانی عادی و سالم فعالیت خود را بی­صدا انجام می­دهد. حرکت­های فک یکنواخت هستند بدون اینکه به یک سمت خاص کشیده شوند (که به آن انحراف گفته می­شود) یا تغییرات ناگهانی در سرعت یا جهت حرکت آن وجود ندارد (که به آن انحنا گفته می­شود). گودی یا حفره دوری (حفره­ای که بخشی از استخوان گیجگاهی است که محل سوراخ گوش، مکانیزم شنوایی و عضو تعادلی می­باشد) به مفصلی متصل است (سر دایره­ای شکل یا گرد فک که مفصل حفره دور آن می­باشد) که با استفاده از رباط ها دو استخوان را به هم متصل می­کند.

در این محل یک دیسک غضروفی بین دو استخوان وجود دارد که به عنوان یک عضو کنترلی عمل می­کند. این دیسک فاقد هر گونه تغذیه خونی است و بنابراین با استفاده از غشای نرمی تغذیه می­شود که به حرکت هموار و یکنواخت فک کمک می­کند. پشت این دیسک به انتهای مفصل با یک بافت مخصوص متصل است که این بافت دارای خون و عصب است. بخش جلوی دیسک به یک عضله کوچک (تحت عنوان عضلات گردن) متصل است که آن را در زمان باز شدن فک به سمت جلو می­کشد. این رباط دیسک را نزدیک به سر برآمدگی نگاه می­دارد.

اگر در این محل آسیب وجود داشته باشد (خواه به شدت یک سایش از سمت پایین یا آسیب مزمن ناشی از ایجاد حرکت فک باشد) می­تواند منجر به پارگی شود و در این زمان دیسک از بین دو استخوان خارج می­ شود. این استقرار نامناسب معمولاً در قسمت جلوی استخوان­ها قابل مشاهده است. در این زمان هنگامی که فک به میزان مشخصی باز می­شود، رباط نگهدارنده پشت مفصل منجر به خارج شدن دیسک و حرکت آن به سمت سر مفصلی می­شود که متعلق به آن است. این موضوع می­تواند منجر به ایجاد صداهای مشخص هنگام حرکت فک شود.

علائم و نشانه ها

افرادی که با این مشکل روبرو هستند درد شدید و ناراحتی خواهند داشت که این ناراحتی­ها می­تواند موقت باشد یا برای چند سال طول بکشد. تعداد بیشتری از زنان در مقایسه با مردان با این مشکل مواجه می­شوند و به نظر می­رسد این مشکل در بین افراد بین سنین 20 و 40 سال رواج و شیوع بیشتری در مقایسه با سایر سنین دارد.

علائم رایج این مشکل شامل موارد زیر است:

  • ایجاد درد یا ورم در صورت، ناحیه مفصل فک، گردن و شانه­ها، و داخل یا اطراف گوش در زمان جویدن، صحبت کردن، یا باز کردن زیاد دهان
  • محدود شدن توانایی فرد برای باز کردن زیاد دهان
  • چسبیدن یا قفل شدن فک در زمان باز کردن یا بستن دهان
  • ایجاد صدا در مفصل فک در زمان باز کردن یا بستن دهان (که ممکن است همراه با درد باشد) یا جویدن غذا
  • احساس خستگی در صورت
  • ایجاد مشکل در جویدن یا عدم راحتی در هنگام بلع غذا – در این حالت دندان­های بالا و پایین به نحو مناسب روی یکدیگر قرار نمی­گیرند
  • ایجاد ورم در یک طرف صورت
  • مشکلات صورت ممکن است در یک طرف یا هر دو طرف صورت ایجاد شود

علائم رایج دیگر این مشکل شامل دندان ­درد، سر درد، گردن درد، سرگیچه، گوش درد، ایجاد مشکلات شنوایی، درد در ناحیه بالای شانه، و زنگ زدن گوش­ها (وزوز گوش) هستند.

تشخیص

به این دلیل که بسیاری از عوامل دیگر همچون دندان درد، مشکلات سینوس، ورم مفاصل، یا بیماری­های لثه می­توانند دارای علائم مشابه این مشکل باشند، دندان­پزشک شما باید به دقت وضعیت و سابقه بیمار را بررسی کرده و بطور فیزیکی برای تعیین علائم بیماری وضعیت بیمار را مورد معاینه قرار دهد.

دندان­پزشک شما می­تواند مفصل فک تحتانی را برای وجود درد یا مشکل بررسی کنید؛ به صدای فک هنگام حرکت گوش کند؛ به حرکت­های محدود یا قفل شدن فک در زمان باز شدن یا بسته شدن دهان توجه کند؛ و عملکرد عضلات صورت و دهان را در این حوزه مورد بررسی قرار دهد. گاهی اوقات برای بررسی دقیق­تر مشکل می­تواند از رادیوگرافی نیز استفاده کرد. یک عکس کامل از صورت به دندان­پزشک امکان می­دهد کل فک، مفصل تحتانی، و وضعیت دندان­ها را برای اطمینان از سایر مشکلاتی که می­توانند علائمی شبیه این مشکل داشته باشند، مورد بررسی و معاینه قرار دهد. گاهی اوقات، سایر بررسی­های تصویری همچون ام آر آی یا یک سی تی نیز برای معاینه مناسب مورد نیاز است. در این حالت ام آر آی می­تواند بافت نرم محل همچون وضعیت دیسک را بررسی کرده و قرار گرفتن صحیح آن را در هنگام حرکت فک نشان دهد. اسکن سی تی می­تواند به بررسی جزئیات استخوانی فک کمک کند.

درمان

درمان­ها برای این مشکل طیف وسیعی از خود درمانی­های ساده و درمان­های سنتی تا استفاده از انواع مختلف تزریقات و عمل­های جراحی را در بر می­گیرد. اکثر متخصصان اعتقاد دارند درمان باید با روش­های سنتی شروع شود و در ادامه درمان­های غیر از انجام عمل جراحی مورد توجه قرار گیرد و در نهایت می­توان از عمل جراحی برای حل مشکل استفاده کرد. بسیاری از روش­های درمانی پیشنهادی زیر زمانی بهترین نتیجه را دارند که در ترکیب با یکدیگر مورد استفاده قرار گیرند.

درمان های اولیه

برخی درمان­های اولیه و سنتی برای این مشکل شامل موارد زیر هستند:

  • استفاده از بسته­ های گرم یا سرد. یک بسته یخ بر روی صورت خود ناحیه گیجگاهی برای حدود 10 دقیقه استفاده کنید. از تمرین­های کششی ساده برای فک خود استفاده کنید (برای این کار از تجویز فیزیوتراپ یا دندان­پزشک خود استفاده کنید). پس از تمرین، با استفاده از یک حوله گرم یا لباس صورت خود را برای 5 دقیقه گرم کنید. این کار را چند بار در روز انجام دهید.
  • از غذاهای نرم تغذیه کنید. از غذاهای نرم همچون ماست، پوره سیب­زمینی، پنیر، سوپ، تخم مرغ، ماهی، میوه­ها و سبزیجات پخته شده، لوبیا، و حبوبات تغذیه کنید. علاوه بر این، غذای خود را به بخش­های کوچکتر تکه کنید تا به این ترتیب میزان جویدن مورد نیاز برای بلع غذا را کاهش دهید. از خوردن غذاهای سخت و خشک همچون نان خشک، بیسکوییت، هویج خام)، غذاهای جویدنی (همچون آدامس و تافی) و غذاهای ضخیم و بزرگ که خوردن آنها نیازمند باز کردن زیاد دهان است خودداری کنید.
  • دارو مصرف کنید. برای رهایی از درد عضلات و ورم آنها، از داروهای ضد ورم همچون ناپروکسین یا ایوبروفن استفاده کنید. دندان پزشک شما می­تواند دوز بالاتری از این داروها و سایر داروهای مسکن را برای از بین بردن درد برای شما تجویز کند.
  • درمان لیزر سطح پایین. از این روش درمان برای کاهش درد و تورم و نیز افزایش حوزه تکان­های گردن و نیز انعطاف­پذیری دهان هنگام باز شدن استفاده می­شود.
  • از آتل مخصوص یا محافظ شبانه استفاده کنید. آتل مخصوص و محافظ شبانه قطعات پلاستیکی هستند که برای تنظیم موقعیت دندان­های بالا و پایین فرد مورد استفاده قرار می­گیرد. این ابزارها از نزدیک شدن دندان­های بالا و پایین به هم جلوگیری می­کنند و منجر به کاهش تاثیرات حاصل از دندان قروچه یا ساییدن دندان­ها به هم می­شوند. این ابزارها همچنین می­توانند موقعیت دندان­های را اصلاح کنند و مشکلات قرارگیری احتمالی را حداقل نمایند.
  • استفاده از درمان­های مربوط به اصلاح دندان. درمان­های اصلاح دندان شامل جایگزینی دندان­های از دست رفته و استفاده از عاج دندان، پل، یا سیم­کشی برای متوازن کردن سطح دندان­ها یا اصلاح مشکلات جویدن و گاز گرفتن مورد استفاده قرار می­گیرد.
  • اجتناب از حرکت دادن زیاد فک. سطح خمیازه یا جویدن (بطور خاص آدامس یا یخ) را حداقل کنید و از فعالیت­هایی همچون فریاد کشیدن یا آواز خواندن که نیازمند حرکت زیاد فک است اجتناب و خودداری کنید.
  • چانه خود را برای استراحت بر روی دست­ها قرار ندهید یا تلفن را با استفاده از شانه خود روی گوش نگه ندارید. سعی کنید بدن شما برای کاهش درد گردن و صورت در وضعیت مناسب قرار داشته باشد.
  • سعی کنید دندان­های خود را کمی از هم جدا نگه دارید. این کار را بطور خاص در زمانی انجام دهید که به دنبال رهایی از فشار فک خود هستید. برای کنترل دندان قروچه یا ساییدن دندان در طول روز، زبان خود را بین دندان­ها قرار دهید.
  • تکنیک­های حفظ آرامش را فرا بگیرید تا به این ترتیب بتوانید کشش عضلات خود در ناحیه فک را کنترل کنید. از دندان­پزشک خود در مورد نیاز به استفاده از خدمات فیزیوتراپی سوال کنید. در این بخش برای کاهش سطح استرس خود می­توانید از سایر روش­های درمانی همچون بیوفیدبک نیز استفاده کنید.
حتما بخوانید :  چگونه دندان مصنوعی خود را تمیز کنم؟

درمان های جدید

هنگامی که روش­های درمانی توضیح شده بالا بی نتیجه و ناموفق باشند، دندان­پزشک شما ممکن است استفاده از یک یا چند مورد از روش­های درمانی زیر را به شما توصیه کند:

  • تحریک الکتریکی اعصاب از روی پوست. در این روش درمانی از الکتریسیته ضعیف برای خلاصی از درد و آزاد کردن مفصل فک و عضلات صورت استفاده می­شود. این روش درمانی را می­توان در مطب دندان­پزشک یا خانه مورد استفاده قرار داد.
  • مافوق صوت. درمان مافوق صوت یک حرارت عمیق است که در موضع درد برای خلاصی از آن یا افزایش قابلیت حرکتی استفاده می­شود.
  • تزریق در نقطه حساس. در این حالت از تزریق داروهای مسکن در عضلات صورت برای خلاص شدن از درد استفاده می­شود.
  • درمان با استفاده از امواج رادیویی. امواج رادیویی یک تحریک سطح پایین در مفصل ایجاد می­کند که می­تواند منجر به افزایش جریان خون و کاهش درد شود.

عمل جراحی

عمل جراحی فقط باید زمانی مورد استفاده قرار گیرد که تمام گزینه ­های درمانی دیگر بی نتیجه باشند. به خاطر اینکه عمل جراحی غیر قابل بازگشت است، عاقلانه است که انتخاب آن به عنوان انتخاب دوم یا حتی سوم مد نظر قرار گیرد.

در عمل سه روش جراحی برای حل این مشکل به شرح زیر وجود دارد: آرتروسنتز، آرتروسکپی، و جراحی مفصل باز. نوع عمل جراحی مورد نیاز در این حالت بستگی به نوع مشکل دارد.

آرتروسنتز. این روش یک درمان سرپایی است که امکان استفاده از آن در مطب از طریق بی­حسی موضعی وجود دارد. این روش در زمان وجود برخوردهای ناگهانی، موارد قفل شدن فک (ایجاد محدودیت در باز شدن فک) در بیماران فاقد سابقه قبلی با اهمیت در ارتباط با این مشکل استفاده می­شود. در این حالت روش درمانی شامل وارد کردن سوزن به داخل مفصل آسیب دیده و شستشوی آن با استفاده از مایع استریل است. این روش بطور معمول می­تواند شامل وارد کردن یک ابزار خاص به داخل مفصل برای انجام عملیات درمانی است. از این ابزار می­توان برای ایجاد تحرک یا خارج کردن بافت آسیب دیده و جابجایی دیسک از محل استقرار نادرست آن استفاده کرد.

آرتروسکپی. بیمارانی که از جراحی ارتروسکپی برای حل مشکل خود استفاده می­کنند در ابتدا تحت بی­حسی عمومی قرار می­گیرند. در این روش جراح یک شکاف کوچک جلوی گوش فرد ایجاد می­کند و یک ابزار کوچک و باریک شامل یک لنز و چراغ به آن وارد می­نماید. این ابزار به یک صفحه نمایش ویدئویی متصل است که به جراح اجازه می­دهد وضعیت مشکل و ناحیه مربوط به آن را بررسی کند. در این حالت با توجه به علت ایجاد مشکل، جراح ممکن است بافت متورم را خارج کند یا موقعیت قرارگیری دیسک و مفصل را مجدداً اصلاح نماید.

در مقایسه با جراحی باز، این عمل مشکلات کمتری را برای بیمار به همراه دارد و در نتیجه آن زخم کوچکتری بر روی بدن فرد باقی می­ماند. همچنین این روش درمانی پیچیدگی کمتر و دوره بهبود کوتاه­تری دارد. با توجه به علت ایجاد مشکل، استفاده از آرتروسکپی ممکن است برای فرد ممکن نباشد و در این صورت می­توان از عمل جراحی باز مفاصل استفاده کرد.

جراحی مفصل باز. بیمارانی که از عمل جراحی مفصل باز استفاده می­کنند در ابتدا تحت بی­حسی عمومی قرار می­گیرند. بر خلاف آرتروسکپی، در این روش تمام ناحیه اطراف موضع باز می­شوند و به این ترتیب جراح می­تواند یک نگاه کامل به وضعیت بیمار انداخته و دسترسی بهتری به موقعیت داشته باشد. در عمل بسیاری از انواع جراحی مفصل باز وجود دارد. استفاده از این روش درمانی در صورتی برای فرد ضروری است که:

ساختار استخوانی تشکیل دهنده مفصل فک دچار زوال و فرسودگی شده باشد.

در ناحیه مورد نظر تومور وجود داشته باشد.

جراحت یا ترک جدی در استخوان مفصل وجود داشته باشد.

در مقایسه با آرتروسکپی، جراحی مفصل باز برای مشکلات مربوط به فک منجر به افزایش طول درمان مورد نیاز برای بازیابی سلامتی فرد خواهد شد و احتمال ایجاد جراحت و صدمه به اعصاب بیمار در این حالت بیشتر است.

سایت ایران

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *