خانه » سلامت و تغذیه » یک رژیم لاغری جدید اعتدال خوری چیست

یک رژیم لاغری جدید اعتدال خوری چیست

یک رژیم لاغری جدید اعتدال خوری چیست

یک رژیم لاغری جدید اعتدال خوری چیست اگر هم می خواهی رژیم بگیری, راهش همین است به این سوال جواب بده تیپ یا غذا کدامش البته می توانی گزینه غذاخوردن را نیز انتخاب کنی و انتخاب با خودت است, اما همین حالا باید تبعات و هزینه هایش را نیز برعهده بگیری هر یک از چاق ها یا پرهیزداران, اگر به این گفت وگو با ندای درونشان تن در دهند واقعیتشان را بپذیرند, پیروزی در این جدال, بس آسان می شود

بخوریم یا نخوریم؟! می خواهیم نخوریم، اما می بینیم داریم می خوریم! چه کنیم؟ با این شوق به خوردن غذا و اطعمه و اشربه! چه کنیم؟ با این جدال دائمی، جنگ همیشگی با خود و خودیت… با تصمیم های شبانه و روزانه پی در پی و شکست خوردن فقط در برابر بوی غذا! و چه عطر دل انگیزی که هوش از سر می برد و یادمان می رود چه قول و قرارها را همین چند ساعت پیش با خودمان گذاشته بودیم که از این لحظه! فقط از همین لحظه عمراً دیگر بخوریم! اما این تصمیمات ضربتی و خشن!

معمولا چند ساعت بیشتر دوام نمی آورد. با هجوم نخستین گرسنگی و دل ضعفه بخصوص در این گرمای طاقت فرسا باز فیل شکم انسان یاد هندوستان می کند و ذهن فرآیند «خود راضی کردن» را می آغازد! حالا همین یه بارو بخور! چیزی نمیشه که! تازه الان چهارشنبه است… این دو روز رو هر چی دلت می خواد بخور بعد از شنبه شروع کن! شنبه آغاز هفته اس… من این دو روز باقیمانده رو خوب فکر و ذهنمو آزاد می ذارم و با انرژی از شنبه صبح زندگی جدیدی رو آغاز می کنم… پس بزن بریم رستوران و سراغ غذاهای مامان پز! که وقت کم داریم… به چیزی هم فکر نکن که تا شنبه خیلی مونده!

جدال دائمی و بی ثمر

آنچه خواندید، جدال دائمی و بی ثمر بسیاری از ما با خودمان است. البته این جدال بیشتر متعلق به افراد دارای اضافه وزن و چاق هاست، اما سایر افرادی را که اضافه وزن هم ندارند، اما به هر دلیل مجبورند پرهیز غذایی داشته باشند نیز دربرمی گیرد.

مثلا شخصی چربی خون دارد و نباید کله پاچه به بدن بزند! یا قند خونش بالاست و شیرینی خامه ای برایش سم است، اما خب، این جدال دائمی مگر او را راحت می گذارد؟! مگر می شود از کنار کله پاچه ای یا فلان قنادی معروف گذشت ـ بخصوص صبح ها که تازه شیرینی پخته شده و عطر دل انگیزش در فضا پراکنده است! ـ و پا سست نکرد؟! مگر می شود آخر؟… اگر بخواهیم با خودمان روراست باشیم باید بگوییم معمولا نیز پیروز این جدال نابرابر ـ در عین ناداوری! ـ دهان و معده ماست! و اوست که با اقتدار در صدر می نشیند… با این حال تنها لحظاتی چند پس از اتمام خوردن و زمانی که آمپر معده و حجم و اندازه اش، پیام سیری مطلق را به مغز رسانید و شخص احساس سنگینی کرد، پشیمانی و سرزنش، سر و کله اش پیدا می شود. اینجاست که شخص با خودش قرار می گذارد که این فقط و فقط آخرین بار خواهد بود؛ قراری که برای خیلی ها شاید تا وعده های غذایی بعد دوام داشته باشد! معمولا نیز سرزنش ها خیلی دوام ندارد.

شخص نگاهی به ظاهر و قیافه اش می اندازد و سرگرم کار و زندگی اش می شود تا بعد ببینیم چه می شود! اینچنین است که شاید تا سال ها و بارها این جدال با خود ادامه داشته باشد و شخص کمتر موفقیتی در مهار آن به دست بیاورد. لذا او به دنبال راه حل های مختلفی می رود.

از رژیم تا جراحی

همین چند روز پیش پیامک جالبی در فضای مجازی دست به دست می شد. پیامک متعلق به شرکت یا مجموعه ای بود که وعده کرده بود می تواند سه ساعته با استفاده از جریان آب پرفشار، تا هفت سایز از حجم بدن را کم کند! تصورش را بکنید که دارند با شیلنگ آب پرفشار سعی می کنند شکم تان را به داخل فرو ببرند! این پیامک، نمونه ای با مزه تر و جدیدتر از انبوه تبلیغاتی است که این روزها برای لاغری به چشم می خورد.

از تبلیغات در شبکه های ماهواره ای نازل و سبک گرفته تا فضای مجازی. انواع قرص ها، شربت ها، آمپول ها، وسایل مانند شکم بندها و سرانجام روش های مختلف جراحی.

تمام اینها که می توان گفت ۹۹ درصدشان از نظر علم پزشکی تائید نمی شوند و بدن را در سطوح مختلفی با عوارض و حتی عوارض خطرناک مانند بیماری کبد و کلیه و… مواجه می کنند و فقط برای آسان کردن آن جدال درست شده اند.

آنها روش هایی هستند که راهی میانبر جلوی پای افراد می گذارند که با خیالی آسوده به خوردن پرداخته و در برابر واکنش طبیعی بدن که ذخیره کردن چربی و افزایش وزن و سایز است، بی خیال باشند. نتایج فراوانی از نتیجه بخش نبودن این روش های میانبر در کاهش وزن وجود دارد.

با این حال خیلی ها به این امید که این روش ها بتواند آنها را در پیروزی در این جدال کمک کند، به نوعی دوپینگ کرده و وارد میدان می شوند.

غافل از آن که بدن انسان هوشمندتر از آن است که دست کم در بلندمدت گول بخورد و دیری نمی پاید که باز روز از نو و روزی از نو!

چه کنیم پس؟!

چه سوال مهمی! چه سوال اساسی! پس چه کنیم؟! سراغ این روش های جانبی نرویم که ضرر دارد، رژیم هم که نمی توانیم بگیریم، چون وقت و عزمش نیست، حالا تیپ هم برایمان یک دنیا ارزش دارد… پس چه کنیم؟! جواب این سوال خیلی پیچیده نیست.

پاسخ را می توان به چند بخش تقسیم کرد؛ بخش اول این است که شخص، واقعا بخواهد لاغر شود یا اگر لاغر است و پرهیز دارد، واقعا سلامتی اش برایش مهم باشد.

اصولا لاغر شدن بیش از آن که یک فرآیند فیزیکی مبتنی بر رژیم، ورزش یا هر روش دیگری باشد، یک سلوک ذهنی و روانی است. ذهنی از این جهت که شخص اول از همه چیز باید با خودش کنار بیاید.

یعنی جلوی یک آینه قدی شفاف بایستد و ظاهرش را بررسی کند. آن گاه اگر واقعا خواست از این شکل و ظاهر در بیاید ـ که همه ما می خواهیم ـ با خودش کنار بیاید که لاغری، جز با کشیدن زیپ دهان امکان پذیر نیست! باید با این واقعیت کنار بیاید که به هر دلیل، ساختار بدنی اش به گونه ای است که چربی ساز است و به همین دلیل به طور همیشگی و نه مقطعی ـ مانند رژیم گرفتن ـ نمی تواند برخی غذاها یا خوراکی ها را بخورد.

واقعیت این است که بسیاری از ما در این موارد تکلیفمان با خودمان مشخص نیست و نمی خواهیم خیلی شفاف و صریح روبه روی واقعیت خودمان قرار بگیریم و برایش چاره اندیشی کنیم بنابراین شاید در برخی مواقع از واقعیت فرار می کنیم، حال آن که فرار ما چیزی از واقعیت کم نمی کند و فقط زمان مناسب را از دست ما می گیرد و فرصت و آمادگی بدنی برای تغییر را کاهش می دهد.

ضمن این که باید توجه کنیم افرادی که چاق هستند یا اضافه وزن دارند، باید به خودشان بقبولانند که نمی توانند مانند افراد عادی غذا بخورند یا حتی خیلی از غذاها را بخورند.

اگر یک چنین سیر و سلوک ذهنی در فرد شکل بگیرد و او آماده رویارویی با واقعیت خودش بشود، پیروزی در جدال با انواع غذاها بسیار راحت تر خواهد بود.

نکته مهم

اما نکته مهم تر در این میان این است که سیر و سلوک ذهنی فرد به سمتی برود که بین غذا و تیپ و ظاهر و قیافه یکی را انتخاب کند.

یعنی آن بخش منطقی و حالا شاید صریح و بی رحم؛ آن ندای درون، جلوی او بنشیند و بگوید فلانی! ساختار بدنی تو همین است و شرایط، به گونه ای است که تو الان در میدان این مبارزه قرار گرفته ای. میدان مبارزه و در اندازه بزرگ تر آن؛ زندگی، عرصه انتخاب هاست.

تو هم در این میان باید انتخاب کنی؛ بین کم خوری و پرهیز همیشگی یا چاقی و بدتیپی! بدان و آگاه باش که راه میانه ای وجود ندارد و قرص و کپسول و جراحی فقط مدت کوتاهی جواب می دهد و در گذر زمان بخصوص وقتی که سن بالا برود، بازگشت چاقی و این بار با عوارضش را در پی خواهد داشت.

اگر هم می خواهی رژیم بگیری، باز هم راهش همین است. به این سوال جواب بده: تیپ یا غذا؟! کدامش؟ البته می توانی گزینه غذاخوردن را نیز انتخاب کنی و انتخاب با خودت است، اما همین حالا باید تبعات و هزینه هایش را نیز برعهده بگیری… هر یک از چاق ها یا پرهیزداران، اگر به این گفت وگو با ندای درونشان تن در دهند. واقعیتشان را بپذیرند، پیروزی در این جدال، بس آسان می شود.

ضمن این که شخص خود را در شرایطی قرار می دهد که مقتضای همیشگی اوست. اگر این گفت وگو و زیرسازی ذهنی شکل بگیرد، هر نوع رژیم و درمان و… روی شخص جواب می دهد و صدالبته پایدار و همیشگی خواهد بود.

اعتدال خوری!

و حالا در مرحله نهایی، پاسخ به سوال بالا شاید خیلی دشوار نباشد. وقتی شخص پذیرفت که زیپ دهانش را بکشد و وقتی با رژیم یا ورزش و هر چیز دیگری به آستانه وزن دلخواهش رسید، آن گاه به او پیشنهاد می شود به «اعتدال خوری» دست بزند.

اعتدال خوری به آن معناست که شخص خوراکی ها را به چند دسته تقسیم کند؛ اول خوراکی های خیلی مضر که مثلا باید سالی دو یا سه بار و آن هم در مواقع خاص استفاده شود. دوم خوراکی های نیمه مضر و سوم خوراکی های عادی.

شخص باید با خودش کنار بیاید که دسته دوم و سوم را به اندازه استفاده کند. یعنی بخورد، نه کم و نه زیاد؛ بلکه به اندازه! اینجاست که اندازه شناسی، بزرگ ترین مزیت شخص به حساب می آید و هر بار خواست در خوردن از حد بگذرد، آن ندای درون به سخن می آید که ای مهربان! واقعیت تو، پرهیز همیشگی است از غذا، اما در مقابل، تو هدیه ای ارزشمند می گیری که همانا تیپ و ظاهر و البته خوش پوشی و رضایت از خودت است.

منبع: آفتاب آنلاین
گردآوری: برج دنتال

سایت ایران