خانه » سلامت و تغذیه » مزایا و معایب پخت و پز در ظروف مسی

مزایا و معایب پخت و پز در ظروف مسی

مزایا و معایب پخت و پز در ظروف مسی

نگهداری و پخت گوشت, گوجه فرنگی, آلو, چغندر و جوشانیدن سرکه, آبغوره و آب نارنج در ظروف مسی آسیب دیده توصیه نمی شود مس یکی از فلزات بسیار مهم و موردنیاز بدن است و در سیستم زیستی و فعل و انفعالات حیات بخش درونی, وظایف بسیار مهمی را برعهده دارد مکتوب زیر توصیه های پزشکی سید ضیاالدین مظهری متخصص تغذیه, در خصوص ظروف مناسب برای طبخ غذا است در ادامه بیشتر بخوانید

مس باعث کمک به خونسازی و سلامتی رگ های خونی و قلب خواهد شد و باید روزانه به مقدار ۵/۱ میلی گرم در روز از طریق غذا دریافت استفاده شود.

اگر مس دریافتی، بالاتر از مقادیر توصیه شده باشد و یا ترکیبات ثانویه ای تحت تاثیر حرارت در محیط های اسیدی و بازی در واکنش با مس به وجود آمده باشد، ممکن است باعث ایجاد مسمومیت حاد یا مزمن شود.

این متخصص تغذیه ادامه داد: از این رو، در گذشته که از ظروف مسی در سطح وسیع تری به صورت دیگ، قابلمه و قاشق، چنگال و بشقاب های مسی جهت سرو غذا استفاده می شد، برای جلوگیری از تماس مستقیم غذاهای اسیدی و بازی با آن و ایجاد مسمومیت و بروز بیماری های ناشی از ورود یون های مس و ترکیبات دیگر به محیط غذای در دست تهیه، ظروف مسی را با قلع و نیکل اندود می شد و اگر لایه محافظ اندوده ظروف مسی خراش برمی داشت و فلز مس مستقیما تحت تاثیر خاصیت اسیدی و یا بازی مواد غذایی در حال پخت یا سرو کردن قرار می گرفت، مس یا ترکیبات ثانویه آن به مقدار قابل توجهی وارد مواد غذایی شده و منجر به مسمومیت مصرف کنندگان می شد.

البته ظروف مسی اگر کاملا با لایه محافظی پوشانده شده باشند و هیچ گونه خراشیدگی و ساییدگی در این لایه ایجاد نشده باشد، به علت قابلیت هدایت و سهولت انتقال کامل حرارت و امکان کنترل میزان دما، کاربرد دارند، ولی با وجود همه محاسن، توصیه و تاکید می شود از نگهداری بعضی از مواد غذایی که خاصیت اسیدی یا بازی دارند در ظروف مسی خودداری گردد؛ مثلا نگهداری و پخت گوشت، گوجه فرنگی، آلو، چغندر و جوشانیدن سرکه، آبغوره و آب نارنج در ظروف مسی آسیب دیده توصیه نمی شود.

مظهری با بیان اینکه با وجود ورود ترکیبات جدید در صنایع تولید ظروف غذا و وسایل پخت و پز تنوع و تحول چشمگیری در وسایل مورد استفاده مشاهده می شود گفت: هنوز در موارد خاص برای پخت و پز و سرو غذا از دیگ های بزرگ یا سینی های مسی در اعیاد و مراسم مختلف استفاده می گردد و بر مبنای احتیاط، همه ساله نسبت به تجدید و بازسازی لایه محافظ از طریق اندود کردن آنها با قلع و نیکل اقدام می شود.

این متخصص تغذیه عنوان کرد: از آنجایی که فلزات مورد اشاره گران تر هستند و زمان کار بیشتری می طلبند، گاهی بعضی از سفیدگران به دلیل صرفه جویی و یا سرعت بخشیدن به پروسه سفیدگری، با مخلوط نمودن سرب با فلزات مورد اشاره، خطرات جدید و جدی تری را برای افراد فراهم می کنند.

عملکرد سرب در سیستم مغز و اعصاب

حتی مقدار جزئی از سرب، موجبات اختلال در یادگیری را فراهم می کند و عامل بیش فعالی و کاهش بهره هوشی می گردد، به خصوص در کودکان و نوجوانان، افزایش سرب یا سایر فلزات سنگین (مثل جیوه، آرسنیک و کادمیوم) در بدن، علاوه بر ایجاد عوارضی از قبیل افسردگی، خستگی، سردرد، فراموشی و اختلال در تمرکز، در فعالیت املاح بسیار ارزشمند و مورد نیاز حتمی بدن (مثل آهن، روی و مس) نیز اختلال ایجاد می نماید.

نحوه تشخیص سریع کاربرد سرب در مراحل سفیدگری ظروف مسی

وی در پایان گفت: اگر دو قطره جوهر سرکه (اسید استیک) روی ظرف مسی سفید شده تمیز و بدون آلودگی به چربی دوده بچکانید و صبر کنید خشک شود، بعد از خشک شدن چند قطره پتاسیم یدید روی آن اضافه نمایید، در صورتی که سریعا رنگ زرد ایجاد شود، دلیل قاطعی بر به کارگیری سرب در قلع اندود نمودن این ظرف تلقی می شود.

منبع: آفتاب آنلاین
گردآوری: برج دنتال

سایت ایران