خانه » مطالب دندانپزشکی » درمان خشکى دهان

درمان خشکى دهان

tongue-bardar

درمان خشکى دهان

خشکی دهان :  چهار روش درمانی برای افراد مبتلا به خشکی دهان وجود دارد:

۱) درمان پیشگیری کننده

۲) درمان نشانه ای

۳) تحریک موضعی (Local) و یا تاپیکال

Topical) (۴) تحریک سیستمیک غدد بزاقی در صورت وجود بیماریهای سیستمیک درمان بیماری نیز از جمله روشهای درمانی محسوب می گردد.

درمان پیشگیرانه:

• فلوراید تراپی یکی از روشهای پیشگیری کننده پوسیدگیهای دندانی ناشی از خشکی دهان می باشد. متناسب با شدت بیماری روش و میزان مصرف فلوراید از روزانه تا هفتگی متفاوت می باشد.

• بیمار مبتلا باید از وضعیت بهداشت دهانی خوبی برخوردار بوده و هر چهارهفته توسط دندانپزشک معاینه شود. کاهش فعالیت بزاق ممکن است موجب افزایش رمینرالیزاسیون و سرعت نابودی ساختارهای دندانی شد.

• استفاده از محلولهایی که موجب رمینرالیزاسیون می شود در چنین اشخاصی می تواند مفید باشد.

• عفونتهای دهانی از جمله کاندیدیاز در این بیماران شایع است ودر چنین مواردی داروهای ضدقارچ باید مصرف شود.

 درمان نشانه ای:

• بهترین درمان نشانه ای نوشیدن آب است.

• انواعی از ژلها و محلولها برای این بیماران وجود دارد.

• بیماران باید از خوردن غذاهای پرادویه، الکل و پرشکر که به راحتی به مخاط آسیب می زند دوری کنند.

• مصرف Vit.E و کرمهای مرطوب کننده نیز توصیه می شود.

• استفاده از بزاق مصنوعی نیز توصیه می شود ولی در بیمارانی که هیچ فعالیت بزاقی ندارند چندان مفید نیست.

تحریک غدد بزاقی: 

۱. تحریک موضعی:

• تحریک غدد بزاقی از طریق جویدن و یا چشیدن مواد شیرین و ترش به راحتی انجام می شود. همراهی این دو روش در افرادی که غدد بزاقی نیمه توانا دارند مفید است.

• تحریک الکتریکی نیز علیرغم عوارض نامساعد خود گاهی اوقات مفید می باشد. یک ولتاژ متوسط در زبان و کام می تواند موجب تحریک تولید بزاق در افراد مبتلاء به خشکی دهان شود.

۲.  تحریک سیستمیک: داروهای محرک ترشح بزاق متنوعی کشف شده اند که چهار مورد آنها مفید و مؤثر و بدون عوارض جانبی شناخته شده اند که عبارتند از :

• برم هگزین Bromhexine
• آنتولتریتیون Anetholetrithione
• پیلو کارپین هیدروکلراید (HCL) Pilocarpine Hydrochloride
• سویملین HCI (Cevimeline HCI)

منبع مطلب : drazarfar.com

سایت ایران